آزمایش خود ایمنی برای چه افرادی مناسب است؟ راهنمای کامل + روش تشخیص

در دنیای پرشتاب امروز، توجه به سلامت و پیشگیری از بیماری‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در این میان، بیماری‌های خود ایمنی به عنوان گروهی از اختلالات پیچیده، می‌توانند طیف وسیعی از علائم را ایجاد کرده و کیفیت زندگی افراد را تحت تاثیر قرار دهند. خوشبختانه، پیشرفت‌های علم پزشکی امکان تشخیص زودهنگام و مدیریت این بیماری‌ها را از طریق آزمایش خود ایمنی فراهم آورده است.

در این مقاله، به دنیای بیماری‌های خود ایمنی و نقش محوری آزمایش‌های خود ایمنی در تشخیص آن‌ها می‌پردازیم. با زبانی ساده، مفهوم این بیماری‌ها، انواع رایج، نحوه عملکرد آزمایش‌های تشخیصی و چگونگی تفسیر نتایج آن‌ها را بررسی خواهیم کرد.

بیماری خود ایمنی (ANA) چیست؟

بیماری خود ایمنی در واقع به دسته‌ای از بیماری‌ها اشاره دارد که در آن‌ها سیستم ایمنی بدن، که وظیفه‌اش محافظت از ما در برابر عوامل خارجی مثل باکتری‌ها و ویروس‌هاست، به اشتباه سلول‌ها و بافت‌های سالم بدن را هدف قرار می‌دهد. این حمله اشتباهی منجر به التهاب مزمن و آسیب به اندام‌های مختلف می‌شود. آزمایش ANA (آنتی‌بادی ضد هسته) یکی از تست‌های مهمی است که برای کمک به تشخیص این نوع بیماری‌ها انجام می‌گیرد و وجود آنتی‌بادی‌هایی را در خون بررسی می‌کند که به اجزای هسته سلول‌های بدن حمله می‌کنند

به زبان ساده، بیماری خود ایمنی زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن، که وظیفه محافظت از ما در برابر عوامل خارجی مانند باکتری‌ها و ویروس‌ها را بر عهده دارد، به اشتباه به سلول‌ها و بافت‌های سالم بدن حمله می‌کند. این حمله خودی، منجر به التهاب مزمن و آسیب به اندام‌های مختلف می‌شود. آزمایش خود ایمنی مجموعه‌ای از تست‌ها است که به شناسایی این پاسخ ایمنی غیرطبیعی کمک می‌کند.

انواع بیماری های خود ایمنی

تعداد بیماری‌های خود ایمنی شناخته شده بسیار زیاد است و هر کدام می‌توانند اندام یا سیستم خاصی از بدن را درگیر کنند. برخی از مهم‌ترین انواع بیماری های خود ایمنی عبارتند از:

• لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE): یک بیماری التهابی مزمن که می‌تواند پوست، مفاصل، کلیه‌ها، مغز و سایر اندام‌ها را تحت تاثیر قرار دهد.
• آرتریت روماتوئید: یک بیماری التهابی مفصلی که معمولاً مفاصل دست و پا را درگیر می‌کند و می‌تواند منجر به تخریب آن‌ها شود.
• سندرم شوگرن: اختلالی که عمدتاً غدد تولید کننده اشک و بزاق را تحت تاثیر قرار می‌دهد و باعث خشکی چشم و دهان می‌شود.
• اسکلرودرما: گروهی از بیماری‌ها که باعث سفت و ضخیم شدن پوست و بافت‌های همبند می‌شوند.
• مولتیپل اسکلروزیس (MS): بیماری که سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
• دیابت نوع ۱: در این بیماری، سیستم ایمنی به سلول‌های تولید کننده انسولین در پانکراس حمله می‌کند.
• بیماری التهابی روده (IBD): شامل بیماری کرون و کولیت اولسراتیو که باعث التهاب مزمن در دستگاه گوارش می‌شوند.
• بیماری گریوز: یک اختلال خود ایمنی که باعث پرکاری تیروئید می‌شود.
• هاشیموتو تیروئیدیت: بیماری که در آن سیستم ایمنی به غده تیروئید حمله کرده و باعث کم‌کاری آن می‌شود.

آزمایش خود ایمنی چیست و چگونه به تشخیص بیماری‌های خود ایمنی کمک می‌کند؟

آزمایش خود ایمنی، مجموعه‌ای از آزمایش‌ها است که به تشخیص بیماری‌های خود ایمنی کمک می‌کند. بیماری‌های خود ایمنی زمانی رخ می‌دهند که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به بافت‌های سالم خود حمله می‌کند. این نوع بیماری‌ها می‌توانند بسیاری از ارگان‌ها و سیستم‌های بدن را تحت تأثیر قرار دهند. برای شناسایی این بیماری‌ها، از آزمایش‌های مختلفی استفاده می‌شود که مهم‌ترین آن‌ها آزمایش خون خود ایمنی است.

آزمایش‌های خود ایمنی برای شناسایی آنتی‌بادی‌هایی طراحی شده‌اند که سیستم ایمنی بدن به اشتباه تولید می‌کند و به بافت‌های سالم حمله می‌کنند. این آزمایش‌ها می‌توانند به پزشکان کمک کنند تا بیماری‌هایی مانند لوپوس، روماتیسم مفصلی، اسکلرودرما و سایر بیماری‌های خود ایمنی را شناسایی کنند.

آزمایش‌های خود ایمنی به پزشکان این امکان را می‌دهند تا نشانه‌هایی از فعالیت غیرطبیعی سیستم ایمنی را شناسایی کنند. از طریق آزمایش خون خود ایمنی ، پزشک می‌تواند آنتی‌بادی‌های خاصی را که ممکن است با بیماری‌های خود ایمنی مرتبط باشند، شناسایی کند. این آزمایش‌ها می‌توانند تغییرات اولیه در سیستم ایمنی بدن را قبل از بروز علائم بالینی شناسایی کنند، به همین دلیل در تشخیص زودهنگام بیماری‌ها بسیار مفید هستند.

در واقع، آزمایش‌های خود ایمنی شامل بررسی آنتی‌بادی‌های مختلف در خون است که به طور غیرطبیعی توسط بدن تولید می‌شوند. این آنتی‌بادی‌ها ممکن است به بافت‌ها و ارگان‌های مختلف بدن آسیب برسانند. با توجه به نتایج این آزمایش‌ها، پزشک می‌تواند بیماری خود ایمنی را تشخیص داده و درمان مناسب را تجویز کند.

چه افرادی باید آزمایش خود ایمنی بدهند؟

معمولاً افرادی که علائم مشکوک به بیماری خود ایمنی دارند، توسط پزشک برای انجام این آزمایشات ارجاع داده می‌شوند. این علائم می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• خستگی مزمن و ضعف
• درد و التهاب مفاصل
• تب‌های مکرر بدون علت مشخص
• بثورات پوستی
• ریزش مو
• خشکی چشم و دهان
• مشکلات گوارشی
• تغییر در وزن بدون دلیل مشخص

همچنین، افرادی که سابقه خانوادگی بیماری‌های خود ایمنی دارند نیز ممکن است تحت نظر پزشک، نیاز به انجام آزمایشات بررسی خود ایمنی داشته باشند.

آزمایش خود ایمنی شامل چیست؟

آزمایش خود ایمنی شامل طیف وسیعی از تست‌ های آزمایشگاهی جهت بیماری های اتوایمیون است که به دنبال شناسایی آنتی‌بادی‌های خاص یا الگوهای غیرطبیعی در خون می‌گردد. یکی از رایج‌ترین و اولیه‌ترین این تست‌ها، آزمایش ANA (آنتی‌بادی ضد هسته) است.

آزمایش ANA: کلیدی برای تشخیص

آزمایش ANA به بررسی وجود آنتی‌بادی‌هایی در خون می‌پردازد که به اجزای هسته سلول‌های بدن حمله می‌کنند. نتیجه مثبت در این آزمایش خون خود ایمنی می‌تواند نشانه‌ای از وجود یک بیماری خود ایمنی باشد، اما همانطور که اشاره شد، همیشه به معنای قطعی بیماری نیست و نیاز به بررسی‌های تکمیلی دارد.

تفاوت ana و fana:

در واقع، اصطلاح FANA مخفف Fluorescent Antinuclear Antibody است و به روش انجام آزمایش ANA با استفاده از تکنیک ایمونوفلورسانس اشاره دارد. بنابراین، تفاوت ana و fana در واقع تفاوت بین نام کلی آزمایش و روش خاص انجام آن است. FANA یک نوع از تست خود ایمنی در آزمایشگاه برای تشخیص ANA است.

تست های تخصصی آزمایش تشخیص بیماری خود ایمنی :

در صورتی که آزمایش ANA مثبت باشد یا پزشک مشکوک به وجود بیماری خود ایمنی باشد، ممکن است آزمایش‌های تخصصی بیشتری درخواست شود تا نتایج دقیق‌تری از وضعیت سیستم ایمنی فرد به دست آید. این تست‌ها به شناسایی آنتی‌بادی‌های خاص که مرتبط با بیماری‌های خود ایمنی مختلف هستند، کمک می‌کنند. به عبارت دیگر، این آزمایشات تخصصی می‌توانند به تشخیص دقیق‌تری از نوع بیماری خود ایمنی منجر شوند. در ادامه به برخی از تست‌های تخصصی بیماری خود ایمنی اشاره می‌کنیم که ممکن است برای تکمیل روند تشخیص تجویز شوند:

۱. آنتی‌بادی ضد DNA دو رشته‌ای (Anti-dsDNA):

آنتی‌بادی ضد DNA دو رشته‌ای یکی از تست‌های حساس برای شناسایی لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) است. این آنتی‌بادی‌ها به بخش‌هایی از DNA دو رشته‌ای بدن حمله می‌کنند و وجود آن‌ها در خون نشان‌دهنده احتمال ابتلا به لوپوس است. در صورتی که نتیجه این آزمایش مثبت باشد، پزشک ممکن است آزمایش‌های بیشتری برای تأیید تشخیص و بررسی شدت بیماری درخواست کند.

۲. آنتی‌بادی ضد Sm:

آنتی‌بادی ضد Sm نیز به عنوان یکی از شاخص‌های اختصاصی بیماری لوپوس شناخته می‌شود. اگر فردی در آزمایش ANA مقدار زیادی آنتی‌بادی ضد Sm داشته باشد، احتمال ابتلا به لوپوس اریتماتوز سیستمیک افزایش می‌یابد. این آنتی‌بادی‌ها به پروتئین‌های موجود در هسته سلول‌ها حمله می‌کنند و شناسایی آن‌ها به تشخیص سریع بیماری کمک می‌کند.

۳. آنتی‌بادی‌های ضد Ro/SSA و La/SSB:

این آنتی‌بادی‌ها بیشتر در بیماری‌های خود ایمنی مانند سندرم شوگرن و لوپوس اریتماتوز سیستمیک مشاهده می‌شوند. آنتی‌بادی ضد Ro/SSA و آنتی‌بادی ضد La/SSB به پروتئین‌هایی که در هسته سلول‌ها وجود دارند، حمله می‌کنند. در صورت وجود این آنتی‌بادی‌ها، ممکن است نیاز به بررسی بیشتر برای تشخیص سندرم شوگرن، لوپوس یا سایر بیماری‌های خود ایمنی باشد.

۴. فاکتور روماتوئید (RF):

فاکتور روماتوئید یک آنتی‌بادی است که در بسیاری از بیماری‌های خود ایمنی، به ویژه روماتیسم مفصلی، مشاهده می‌شود. این تست به‌ویژه در تشخیص روماتیسم مفصلی کاربرد دارد و می‌تواند به پزشکان کمک کند تا بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید و سایر اختلالات مفصلی خود ایمنی را شناسایی کنند. با این حال، وجود فاکتور روماتوئید در خون به تنهایی نمی‌تواند به تشخیص قطعی بیماری کمک کند و باید با دیگر آزمایش‌ها ترکیب شود.

۵. آنتی‌بادی‌های ضد پپتید حلقوی سیترولینه (Anti-CCP):

این آزمایش به‌ویژه برای شناسایی آرتریت روماتوئید مفید است. آنتی‌بادی‌های ضد پپتید حلقوی سیترولینه در خون بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید وجود دارند و این تست می‌تواند در تشخیص این بیماری به ویژه در مراحل اولیه کمک کننده باشد. همچنین، این آزمایش می‌تواند برای ارزیابی شدت بیماری و پیش‌بینی روند آن استفاده شود.

۶. آنتی‌بادی‌های ضد فسفولیپید (Anti-Phospholipid Antibodies):

آنتی‌بادی‌های ضد فسفولیپید در بیماری‌هایی مانند سندرم آنتی‌فسفولیپید (APS) مشاهده می‌شوند. این آنتی‌بادی‌ها به فسفولیپیدهای موجود در غشای سلولی حمله می‌کنند و می‌توانند مشکلاتی مانند لخته‌های خون غیرطبیعی (ترومبوز)، سقط مکرر جنین، و سایر اختلالات انعقادی را ایجاد کنند.

APS می‌تواند اولیه باشد (بدون بیماری زمینه‌ای دیگر) یا ثانویه، که اغلب با بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس سیستمیک (SLE) همراه است.

تست‌های تشخیصی اصلی

برای تشخیص این اختلال، پزشکان معمولا از سه تست تخصصی استفاده می‌کنند:

• آنتی‌بادی ضد کاردیولیپین (aCL)

• آنتی‌بادی ضد β۲ گلیکوپروتئین I (anti-β2GPI)

• لوپوس آنتی‌کوآگلانت (Lupus Anticoagulant, LA)

برای تشخیص قطعی، مثبت بودن حداقل یکی از این تست‌ها باید در دو نمونه خون با فاصله حداقل ۱۲ هفته تأیید شود. این اقدام، از تشخیص اشتباه ناشی از مثبت کاذب جلوگیری می‌کند.

تست‌های انعقادی کمکی

علاوه بر تست‌های آنتی‌بادی، تست‌های انعقادی مانند تست PTT (Partial Thromboplastin Time) ممکن است انجام شوند تا زمان انعقاد خون بررسی شود. لوپوس آنتی‌کوآگلانت می‌تواند PTT را طولانی کند، اما PTT به تنهایی برای تشخیص APS کافی نیست و فقط به‌عنوان تست کمکی استفاده می‌شود.

تفسیر آزمایش خود ایمنی 

تفسیر آزمایش خود ایمنی بستگی به نوع آزمایش انجام شده و نتایج آن دارد. آزمایش‌های خود ایمنی به دنبال آنتی‌بادی‌هایی می‌گردند که سیستم ایمنی بدن به اشتباه علیه بافت‌ها و سلول‌های خود تولید می‌کند.

برخی از رایج‌ترین آزمایش‌های خود ایمنی و تفسیر احتمالی نتایج آن‌ها عبارتند از:

۱. آزمایش آنتی‌بادی ضد هسته‌ای (ANA)

• نتیجه مثبت: وجود آنتی‌بادی‌های ANA در خون.
  • یک نتیجه مثبت به تنهایی لزوماً به معنای ابتلا به یک بیماری خود ایمنی نیست. حدود ۲۰ درصد از افراد سالم نیز ممکن است ANA مثبت داشته باشند، به خصوص افراد مسن.
  • تیتر (مقدار) ANA نیز مهم است. تیترهای بالاتر احتمال بیماری خود ایمنی را بیشتر نشان می‌دهند.
  • الگوی رنگ‌آمیزی ANA (مانند همگن، خالدار، سانترومر) می‌تواند به تشخیص بیماری خاص کمک کند و ممکن است آزمایش‌های بعدی برای آنتی‌بادی‌های خاص را هدایت کند.
• نتیجه منفی: عدم وجود آنتی‌بادی‌های ANA یا وجود آن‌ها در سطوح بسیار پایین.
  • یک نتیجه منفی احتمال بیماری خود ایمنی سیستمیک را کم می‌کند، اما به طور کامل آن را رد نمی‌کند.

میزان ANA معمولاً به شکل یک عدد همراه با یک الگوی مشخص در گزارش آزمایش درج می‌شود. این عدد به صورت یک نسبت (مانند ۱:۴۰ یا ۱:۱۶۰) بیان می‌گردد. درک نتایج به این شرح است:

• نتیجه منفی (Negative): این بدان معناست که آنتی‌بادی ضد هسته در خون بیمار یافت نشده یا میزان آن بسیار اندک (کمتر از نسبت ۱:۴۰) است.
• نتیجه مثبت (Positive): در این حالت، حضور ANA در خون بیمار تأیید می‌شود (با نسبت ۱:۴۰ یا بیشتر). با این وجود، مثبت بودن این آزمایش به تنهایی دلیلی قطعی بر وجود بیماری خود ایمنی نیست و انجام بررسی‌های بیشتر ضروری است.

تفسیر آزمایش ANA نیازمند دانش تخصصی پزشکی است. نتیجه به صورت مثبت یا منفی و با یک نسبت (تیتر) گزارش می‌شود. تیترهای بالاتر ممکن است احتمال بیماری خود ایمنی را افزایش دهند، اما برای تشخیص قطعی، پزشک باید علائم بالینی بیمار، سابقه پزشکی و نتایج سایر آزمایشات بررسی خود ایمنی را نیز در نظر بگیرد.

۲. آزمایش آنتی‌بادی ضد DNA دو رشته‌ای (Anti-dsDNA)

• نتیجه مثبت: وجود آنتی‌بادی‌های Anti-dsDNA در خون.
  • مقادیر بالای Anti-dsDNA، به ویژه در صورت مثبت بودن ANA و وجود علائم بالینی، قویاً نشان‌دهنده SLE است.
  • سطح Anti-dsDNA می‌تواند در طول فعالیت بیماری تغییر کند و برای نظارت بر SLE مفید است.
• نتیجه منفی: عدم وجود آنتی‌بادی‌های Anti-dsDNA.
  • نتیجه منفی Anti-dsDNA احتمال SLE را کم می‌کند، اما آن را به طور کامل رد نمی‌کند، زیرا همه افراد مبتلا به لوپوس این آنتی‌بادی را ندارند.

۳. فاکتور روماتوئید (RF)

• نتیجه مثبت: وجود سطوح بالاتر از حد طبیعی RF در خون.
  • RF مثبت می‌تواند نشان‌دهنده آرتریت روماتوئید یا سندرم شوگرن باشد، اما در برخی دیگر از بیماری‌های خود ایمنی، عفونت‌های مزمن و حتی در افراد سالم نیز ممکن است وجود داشته باشد.
  • آزمایش آنتی‌بادی ضد پپتید سیترولینه حلقوی (Anti-CCP) اغلب همراه با RF برای تشخیص آرتریت روماتوئید استفاده می‌شود و اختصاصیت بیشتری برای این بیماری دارد.
• نتیجه منفی: سطوح طبیعی یا پایین RF در خون.
  • RF منفی ابتلا به آرتریت روماتوئید یا سندرم شوگرن را رد نمی‌کند، زیرا برخی از افراد مبتلا به این بیماری‌ها ممکن است RF منفی داشته باشند.

مهم: ازمایش برای خود ایمنی

• تفسیر نتایج آزمایش‌های خود ایمنی باید همیشه توسط پزشک متخصص انجام شود. پزشک با در نظر گرفتن نتایج تمام آزمایش‌ها، علائم بالینی بیمار، سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی، تشخیص نهایی را تعیین می‌کند.
• یک نتیجه مثبت در یک آزمایش خود ایمنی به تنهایی لزوماً به معنای ابتلا به بیماری نیست و ممکن است نیاز به آزمایش‌های تکمیلی داشته باشد.
• نتایج منفی نیز به طور کامل احتمال بیماری خود ایمنی را رد نمی‌کنند و در صورت تداوم علائم، ممکن است آزمایش‌های بیشتری لازم باشد.

تشخیص بیماری خود ایمنی با آزمایش خون:  آزمایش تشخیص بیماری خود ایمنی

تشخیص بیماری خود ایمنی با آزمایش خون یک جزء مهم از فرآیند تشخیص است، اما به تنهایی کافی نیست. پزشک برای رسیدن به تشخیص نهایی، به ترکیبی از اطلاعات شامل علائم بیمار، معاینه فیزیکی، سابقه پزشکی و نتایج آزمایش های خود ایمنی و سایر تست‌های تشخیصی نیاز دارد.

دریافت جواب آزمایش خود ایمنی می‌تواند برای بیمار نگران‌کننده باشد. مهم است که به یاد داشته باشید نتیجه مثبت لزوماً به معنای ابتلا به یک بیماری خود ایمنی نیست و نتیجه منفی نیز به طور کامل احتمال آن را رد نمی‌کند. تفسیر آزمایش ANA و سایر تست‌های خود ایمنی باید توسط پزشک متخصص انجام شود تا با در نظر گرفتن تمام جوانب، تشخیص صحیح صورت گیرد و برنامه درمانی مناسب تدوین شود.

هزینه آزمایش خود ایمنی : 

هزینه آزمایش خود ایمنی بسته به نوع تست‌های درخواستی، مرکز آزمایشگاهی و پوشش بیمه‌ای شما متفاوت خواهد بود. معمولاً آزمایش ANA به عنوان یک تست اولیه، هزینه نسبتاً کمتری دارد، اما تست های تخصصی بیماری خود ایمنی ممکن است پرهزینه‌تر باشند. برای اطلاع دقیق از هزینه آزمایش خود ایمنی، بهتر است با آزمایشگاه مورد نظر یا بیمه خود تماس بگیرید.

مجموعه چکاپ سلامت و تشخیص زودهنگام بیماری‌های خود ایمنی

مجموعه خدمات آنالیز سلامت بدن ما با بهره‌گیری از دستگاه پیشرفته BIT، رویکردی جامع و دقیق به ارزیابی سلامت شما ارائه می‌دهد. در حالی که این دستگاه به طور مستقیم آزمایش خود ایمنی به معنای متعارف آن (بررسی آنتی‌بادی‌های خاص در خون) را انجام نمی‌دهد، توانایی آن در بررسی عملکرد کلی سیستم‌های بدن و شناسایی اختلالات در سطح سلولی می‌تواند سرنخ‌های اولیه‌ای از وجود مشکلات احتمالی، از جمله زمینه‌های خود ایمنی، ارائه دهد.

دستگاه BIT با آنالیز امواج الکترومغناطیسی بدن، قادر است عدم تعادل‌ها و اختلالات در عملکرد ارگان‌ها و سیستم‌های مختلف را شناسایی کند. این بررسی جامع، که توسط پزشکان متخصص انجام می‌شود، می‌تواند به تشخیص زودهنگام الگوهای غیرطبیعی که ممکن است با بیماری‌های خود ایمنی مرتبط باشند، کمک کند. در صورتی که در جریان این آنالیز، نشانه‌هایی از اختلال در سیستم ایمنی یا سایر سیستم‌های مرتبط با بیماری‌های خود ایمنی مشاهده شود، پزشکان ما می‌توانند شما را برای انجام آزمایش های خود ایمنی تخصصی‌تر و دریافت تشخیص دقیق‌تر به متخصصان مربوطه ارجاع دهند.

مزیت رویکرد ما، ارائه یک ارزیابی جامع و سریع از وضعیت سلامت کلی بدن است. این امر می‌تواند به شناسایی زودهنگام مشکلات احتمالی کمک کرده و مسیر تشخیص و درمان را تسریع بخشد. با انجام چکاپ سلامت در مجموعه ما، شما نه تنها از وضعیت سلامت جسمی خود آگاه می‌شوید، بلکه در صورت وجود هرگونه علامت هشداردهنده، می‌توانید به موقع برای انجام بررسی‌های تخصصی‌تر، از جمله آزمایش های خود ایمنی اقدام نمایید.

همین امروز برای سلامتی خود اقدام کنید!

تشخیص زودهنگام بیماری‌های خود ایمنی نقش بسزایی در مدیریت و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا دارد. با انجام یک چکاپ جامع سلامت در مجموعه ما، شما می‌توانید گامی مهم در جهت حفظ سلامتی و پیشگیری از مشکلات احتمالی بردارید. دستگاه پیشرفته BIT با ارائه یک آنالیز دقیق و غیرتهاجمی، اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت سلامت کلی بدن شما در اختیارتان قرار می‌دهد.

برای رزرو نوبت و کسب اطلاعات بیشتر در مورد خدمات چکاپ سلامت ما، همین حالا بر روی دکمه رزرو نوبت کلیک کنید. سلامتی شما، اولویت ماست.

رزرو نوبت آنلاین از مجموعه چکاپ سلامتی